دل من!


دیرگاهی است که ذره ذره وجودم با عشق آفرینی هایت بالنده می شود. شعر نابت، نگاره کشی های بی بدیلت، نیشخندت به زندگی روزمره مرا تا آسمان می برد آسمانی که همیشه در رویاهایم آبی است و آبی می ماند. بسان آبی تابلوهایت. تو با دل من چه کرده ای که عمری است معنی آرامش را فراموش کرده و گوی بیقراری

را از بی دلان عاشق ربوده است.

دلکم دوستت دارم.